Commentaar

In de praktijk zie ik dat de stelling klopt. Als je echter de krenten in de architectuurpap zoekt, dan heb je het over de principes die uniek zijn of een unieke combinatie van een aantal principes.

Het is wel een goed uitgangspunt voor een architectuur als die gebasserd is op proven-practices.

Een architect is naar mijn idee iemand die werk verricht in ONgewone situaties. Allerlei gedrag dat voortkomt uit gangbare principes is op een gegeven moment niet langer toereikend en leidt dan uiteindelijk tot een ONgewone situatie. Om van die ONgewone situatie weer een gewone te maken, zijn - met andere woorden - principieel Andere en Nieuwe Principes nodig. Dat is de werksituatie van de architect. En dat is ook precies de reden waarom iemand een architect in de arm neemt. Toch? In alle andere gevallen lukt het prima met een aannemer! Aannemers doen nu eenmaal niet anders dan met behulp van gangbare principes constructies voor gewone situaties produceren.

Een architect ontwerpt in die ONgewone situatie Ander en Nieuw gedrag op basis van Andere en Nieuwe Prinipes (best-practices zijn niet voorhanden). Dat doet hij/zij via voorzieningen. Voorzieningen die door een aannemer worden geconstrueerd. En als de nieuwe situatie werkt, en nieuw gedrag zich zet tot gangbaar en toereikend gedrag, zit het werk van de architect er weer op.

Ik ken iemand die - vele jaren geleden alweer - op heel zinvolle wijze onderscheid begon te maken tussen enerzijds constructieprincipes en anderzijds architectuurprincipes. Principes van de laatste categorie horen bij het werkterrein van de architect; constructieprincipes passen uitstekend bij het werkterrein van de aannemer.

Dat belangrijke onderscheid is helaas nog niet (voldoende) doorgedrongen tot 'de stelling'. En dat is jammer, want daardoor blijven twee naar hun aard volstrekt verschillende werkterreinen onopgemerkt want op één hoop liggen. In het voordeel van... Ja, van wie eigenlijk?